mei 2026
Groen voor de verandering
Texel heeft een nieuwe lokatie voor het verpleeghuis. Wat alom bekendstond als ‘de Hollewal’ gaat op een nieuwe plek een andere toekomst tegemoet. De Tuunwal is de naam van het groene verpleeghuis dat op 21 mei is geopend. Ik schreef er een gedicht bij.
Groen voor verandering
Met de Hollewal achter ons,
staan we op hergebruikte grond,
gaan we van de school naar een thuis
voor wie niet weet van het hoe lang,
voor de ouderdom van morgen,
voor wie zorg nodig heeft en geeft,
in welzijn en verbondenheid;
vogel en vleermuis huizen mee.
Hier komt het eiland samen:
eigenheid van ieder dorp,
kok, boer en burgemeester,
ieders levendig verhaal,
onder elkaar Texelaars,
omringd door mantelburgers.
Hier schrijft men geschiedenis:
circulair in rechte lijnen,
binnen groen, duintuin buiten,
open, hoog en toegedekt,
opgeslagen warm en koud,
welkom zon en regenwater.
Energie wordt hier bewaard
voor mensenzaken, om warmte
mee te maken en het zachte
te omarmen, alledag
de levensliederen te horen
en het stil verdriet te zien.
Nieuw perspectief zal hier ontstaan,
natuurlijk ruim naar alle kanten,
vertrouwd gestapeld eilandbeeld:
de Tuunwal, die milde grenzen trekt,
zicht behoudt op wat ginds gebeurt
en kwetsbaren beschermen kan
tegen wind die nog voor ons ligt.
Fiet van Beek,
eilanddichter
Waarmaken
Waarmaken
Al die druppels vormen een zee,
al die zandkorrels noemen we strand,
al die kleine dingen die ertoe doen
maken een eiland.
Al wat door aandacht is gegroeid,
al wat ontstaan is in ontmoeting,
al die momenten van geduld
maken het verschil.
Al die druppels, korrels, daden,
al die beetjes bij elkaar, al die
onvermoede krachten komen
samen, maken uit.
Al die inzet, al die energie,
vrijwillig van mens tot mens
gegeven. Buitengewoon
tot normaal gemaakt.
Fiet van Beek,
eilanddichter
Aangegrepen
Een gedicht voor de dodenherdenking, 4 mei, Den Burg
Foto is het beeld van de Goede Herder, deel van het oorlogsmonument voor de burgerslachtoffers.
Aangegrepen
Ik bezocht het oorlogsmonument
op een wat rustiger moment.
Ik zag de goede herder, herkende
de tekst die staat geschreven:
schaduw, dal, kwaad niet vrezen.
Ik las de namen, sprak ze uit,
dat lukt in twee minuten niet.
Honderdtweeënveertig mensen.
Iets verderop het ereveld met al
die witte kruizen. Ik dacht nog
verder weg en toch vrij dichtbij:
het land met voetbalvelden vol
verse graven. Hun familie hier.
Al zijn er die de historie willen
herschrijven, deze doden blijven
levend bewijs van mensendaden.
Ik weet niet wat er erger is: gemis
of de geschiedenis die zich maar
blijft herhalen. Wat let ons vrede
te bewaren en plaats te bepalen
als die goede herder daar? Paraat,
onschuldig lam omarmd, alert, nabij,
keihard in brons, niet meebewegend
als het om onrecht gaat en medeleven.
Fiet van Beek,
eilanddichter
Afstelstapel
Vanwege de weersomstandigheden – oostenwind, droogte – gaat de Meierblis niet door. Dit jaarlijks typisch Texelse feest wordt op 30 april gehouden en is vooral een dorpsfeest rond een grote brandstapel. Ieder dorp heeft zijn blis. Maar niet dit jaar. Een dik helaas voor velen.
Afstelstapel
Balen is het. Jammer van
verheugen, speciaal gekomen,
met vrienden afgesproken,
alvast met indrinken begonnen.
De lente geeft scheutig wat ze is,
maar houdt dit jaar haar buien
achter. Door het harde waaien
en vliegvuurangst geen blis
helaas, wel flink gemeier. Er zit
niets anders op dan gecontroleerd
uit laten woeden, vurig verlangend
naar de traditie en volgend jaar.
Fiet van Beek,
eilanddichter
april 2026
Laatste wens
Laatste wens
De vloed brengt bloemen,
vijf witte en een rode roos,
groene pioenen in de knop.
Een tulp laat het geknakte
hoofd op zeeschuim rusten.
Er zit geen plastic om, geen
kaartje bij. Voor wie ze ook
zijn en wie ze ook bracht,
de golven verhalen: al ben je
in zee, er wordt aan je gedacht.
Fiet van Beek,
eilanddichter
Bij de bakker
Je zou het een Paasgedicht kunnen noemen. Maar evengoed een gedicht over eenzaamheid.
Bij de bakker
Er stond zo’n vrouw die je de tijd
moet geven – als er geen rij is.
Ik was die rij dus dat viel mee.
De bakkersvrouw, zij luisterde
en keek zo nu en dan naar mij.
Ik knikte even, kneep een oogje
toe. Na een versleten schouder,
een tussenwervelschijf en een
nieuwe knie, kwam er beweging.
De tas werd ingepakt, brood besteld
en taart. Verstopeitjes niet vergeten,
de kinderen komen met de Paas.
Fiet van Beek,
eilanddichter