mei 2026
Waarmaken
Waarmaken
Al die druppels vormen een zee,
al die zandkorrels noemen we strand,
al die kleine dingen die ertoe doen
maken een eiland.
Al wat door aandacht is gegroeid,
al wat ontstaan is in ontmoeting,
al die momenten van geduld
maken het verschil.
Al die druppels, korrels, daden,
al die beetjes bij elkaar, al die
onvermoede krachten komen
samen, maken uit.
Al die inzet, al die energie,
vrijwillig van mens tot mens
gegeven. Buitengewoon
tot normaal gemaakt.
Fiet van Beek,
eilanddichter
Aangegrepen
Een gedicht voor de dodenherdenking, 4 mei, Den Burg
Foto is het beeld van de Goede Herder, deel van het oorlogsmonument voor de burgerslachtoffers.
Aangegrepen
Ik bezocht het oorlogsmonument
op een wat rustiger moment.
Ik zag de goede herder, herkende
de tekst die staat geschreven:
schaduw, dal, kwaad niet vrezen.
Ik las de namen, sprak ze uit,
dat lukt in twee minuten niet.
Honderdtweeënveertig mensen.
Iets verderop het ereveld met al
die witte kruizen. Ik dacht nog
verder weg en toch vrij dichtbij:
het land met voetbalvelden vol
verse graven. Hun familie hier.
Al zijn er die de historie willen
herschrijven, deze doden blijven
levend bewijs van mensendaden.
Ik weet niet wat er erger is: gemis
of de geschiedenis die zich maar
blijft herhalen. Wat let ons vrede
te bewaren en plaats te bepalen
als die goede herder daar? Paraat,
onschuldig lam omarmd, alert, nabij,
keihard in brons, niet meebewegend
als het om onrecht gaat en medeleven.
Fiet van Beek,
eilanddichter
Afstelstapel
Vanwege de weersomstandigheden – oostenwind, droogte – gaat de Meierblis niet door. Dit jaarlijks typisch Texelse feest wordt op 30 april gehouden en is vooral een dorpsfeest rond een grote brandstapel. Ieder dorp heeft zijn blis. Maar niet dit jaar. Een dik helaas voor velen.
Afstelstapel
Balen is het. Jammer van
verheugen, speciaal gekomen,
met vrienden afgesproken,
alvast met indrinken begonnen.
De lente geeft scheutig wat ze is,
maar houdt dit jaar haar buien
achter. Door het harde waaien
en vliegvuurangst geen blis
helaas, wel flink gemeier. Er zit
niets anders op dan gecontroleerd
uit laten woeden, vurig verlangend
naar de traditie en volgend jaar.
Fiet van Beek,
eilanddichter
april 2026
Laatste wens
Laatste wens
De vloed brengt bloemen,
vijf witte en een rode roos,
groene pioenen in de knop.
Een tulp laat het geknakte
hoofd op zeeschuim rusten.
Er zit geen plastic om, geen
kaartje bij. Voor wie ze ook
zijn en wie ze ook bracht,
de golven verhalen: al ben je
in zee, er wordt aan je gedacht.
Fiet van Beek,
eilanddichter
Bij de bakker
Je zou het een Paasgedicht kunnen noemen. Maar evengoed een gedicht over eenzaamheid.
Bij de bakker
Er stond zo’n vrouw die je de tijd
moet geven – als er geen rij is.
Ik was die rij dus dat viel mee.
De bakkersvrouw, zij luisterde
en keek zo nu en dan naar mij.
Ik knikte even, kneep een oogje
toe. Na een versleten schouder,
een tussenwervelschijf en een
nieuwe knie, kwam er beweging.
De tas werd ingepakt, brood besteld
en taart. Verstopeitjes niet vergeten,
de kinderen komen met de Paas.
Fiet van Beek,
eilanddichter
maart 2026
Dan komen stemmen
Het kamerkoor van Artex bestaat dit jaar 25 jaar. Het jubileum werd gevierd, hoe kan het ook anders, met een concert. Daarin onder meer een muzikale bewerking op de tekst van Troostvogel van Drs. P. Als eilanddichter maakte ik het volgende gedicht voor de ‘jarigen’ en de aanwezigen bij het jubileum.
Dan komen stemmen met een zilveren lied
Hoeveel noten, hoeveel werken,
hoeveel onmetelijk plezier,
hoeveel alten, bassen, solo’s,
hoeveel maatslag – uit het hoofd
of van papier? Hoeveel uren
en minuten, oefeningen,
dirigenten, hoeveel jubel,
dissonanten – pasten zingend
bij elkaar, gaven de toon aan
in die vijfentwintig jaar?
Muziek die kamers vult en harten,
die stilte hoort en haar doorbreekt,
tranen doet rollen en verdwijnen,
in golven komt, van hoog tot laag.
Alles beweegt als lucht gaat trillen
en klank de luisteraar omgeeft;
onrust verdwijnt, wat kwaad is zwijgt,
kopzorgen worden losgezongen.
Dan komen stemmen
met een zilveren lied.
Fiet van Beek,
eilanddichter